اشرف مخلوقات

ماه نو می آید و فرخنده ایام صیام

                          تا ابد از سوی ما بر او صمیمانه سلام

ماه من گر پا نهد در خانه دل فصل عشق

                            بر تراب مقدمش سر می نهم با احترام

شب در استقبال او با بیقراریهای دل

                          تا سحر تسبیح گویم در قعود و در قیام

لیلة القدری که رازش در طلوع فجر بود

                         لاله گون شد وسعت محراب از خون امام

سوختم زین ماجرای تلخ تا دیدم شبی

                        شهد عشق از لعل زهرآلود می ریزد به کام

تا سحر هر شب ز سوی کوفه از محراب عشق

                        نغمه فزت و رب الکعبه می آید مدام

خداوند در قرآن می فرماید :

: بخورید و بیاشامید و اسراف نکنید . به راستی خداوند اسراف کنندگان را دوست ندارد .

ای دوست من بدان !پرخوری بدون شک قلب را می میراند و نفس را سرکش و طغیانگر بار می آورد . بدان که گرسنگی بالاترین خصلت مومن است .

یحیی ابن معاذ چه زیبا گفته است:

اگر ملائکه هفت آسمان را شفیع قرار دهی و 24 هزار پیامبر را و جانشینان آنها و همه کتابهای الهی را واسطه قرار دهی که نفست در ترک دنیا با تو همراهی کند و حکم حق را گردن نهد نخواهد پذیرفت ، اما اگر گرسنگی را واسطه قرار دهی و از راه گرسنگی وارد شوی خواهد پذیرفت .و مطیعت خواهد شد.

امام صادق در این باره می فرماید :

شکم در اثر پرخوری طغیان می کند و بهترین حالت بنده در حضور خدا وقتی است که شکم او از غذا خالی باشد و بدترین حالت زمانی است که شکم پر است .

پر خور پرگو و آشفته گوی است . پر خوری مانع سیر الی الله است.

ماه رمضان ماه صیام است. ماه روزه و ماه عبادت خدای متعال. گرسنگی در این ایام هدیه خداوند به بندگان است چرا که خدا را زیباتر و رساتر حس می کنیم .

خداوندا به ما توفیق درک و حضورت را در این ماه عزیز عنایت فرما.

شیخ طوسی از پیامبر اکرم نقل می کند :

در غیر یاد خدا ، زیاد سخن نگویید . زیرا سخن زیاد در غیر یاد خدا ، سبب قساوت قلب می شود . چه اینکه دورترین مردم از خدا کسی است که قساوت قلب داشته باشد . شیخ طوسی این حدیث را به عنوان اولین حدیث کتاب امالی خود قرار داده و این حکایت از عنایت خاص ایشان به آن حدیث و به این مطلب است .

حکیم فرزانه علامه حسن زاده آملی نقل فرموده است : هرگاه کسی با مرحوم علامه طباطبایی به مسافرت می رفت تا از علامه سوالی نمی کرد علامه با احدی سخن نمی گفت .

باید دانست که هر پرسشی را نیز نباید پاسخ گفت و این نشانه معرفت است.

ای هوشمند بدان که دهان باب الله است . صادرات و وارداتش را کنترل کن . دهان گوش جان است پس سعی کن چانه ات را عقل بچرخاند .

یکی از نشانه های عقل آدمی کم سخن گفتن و سنجیده بودن آن است .

کم گوی و گزیده گوی چون در           تا زاندک تو جهان شود پر

 کسی که در غیر خدا زیاد سخن گوید، انسانی قسی القلب و سخت دل است هر چند ممکن است خودش واقف به این امر نباشد .

پرحرفی ناشی از کم عقلی است . تمام علما و بزرگان ما کسانی بودند که کم گوی و گزیده گوی بودند. کسی که کم حرف میزند، بیشتر تفکر دارد و بر لغات و افعال تسلط کاملتری دارد . در وقت لزوم می گوید و درغیر سکوت اختیار می کند .به اندازه میگوید نه بیشتر و نه کمتر.

برگرفته از کتاب سراط سلوک (رهنمودهای اخلاقی استاد حسن زاده آملی)

یکی از مزایایی که خداوند متعال به مومنان اختصاص داده، این است که اگر شخص مومن ایمان خودش را تا هنگام مرگ حفظ کند و مرتکب گناهی نشودکه سلب توفیق و سوء عاقبت و سرانجام شک و تردید و جحود را به بار آورد ، و در یک جمله (( اگر با ایمان از دنیا برود )) به عذاب ابدی مبتلا نخواهد شد . گناهان کوچکش به واسطه اجتناب از کبائر بخشوده شود و گناهان بزرگش به وسیله توبه کامل و مقبول ، آمرزیده گردد و اگر موفق به چنین توبه ای نشد ، تحمل گرفتاریها و مصائب دنیا بار گناهش را سبک می کند و سختیهای برزخ و مواقف آغازین رستاخیزناخالصیش را می زداید و اگر باز هم از آلودگیهای گناهان پاک نشد، به وسیله شفاعت که تجلی بزرگترین و فراگیرترین رحمت الهی در اولیاء خدا به ویژه رسول اکرم و اهل بیت می باشد از عذاب دوزخ نجات خواهد یافت .

بنابراین بزرگترین امید مومنان گنهکار ، شفاعت است . ولی در عین حال نباید از مکر الهی ایمن شوند و باید همیشه بیمناک باشند که مبادا کاری از آنها سر زده باشد که موجب سلب ایمان در هنگام مرگ شود و مبادا علاقه به امور دنیوی به حدی در دلشان رسوخ کند که با بغض خدای متعال از دنیا روند .

شفاعت بدین معنی است که شخص آبرومندی از بزرگی بخواهد که از کیفر مجرمی در گذرد یا بر پاداش خدمتگذاری بیفزاید . علت اصلی اینکه کسی شفاعت شفیعی را می پذیرد این است که می ترسد اگر نپذیرد ، شفاعت کننده رنجیده شود و و رنجش خاطر وی موجب محرومیت از خدمت و یا حتی موجب ضرری از ناحیه شفیع گردد.

واژه شفاعت گاهی به معنای وسیعتری بکار می رود و شامل ظهور هر تاثیر خیری در انسان به وسیله دیگری می شود و چنان که پدر و مادر نسبت به فرزندان و گاهی بالعکس ، یا آموزگار نسبت به شاگرد و در حقیقت همان اثر خیری که در دنیا داشته اند به صورت شفاعت و دستگیری در قیامت ظاهر می شود .

نکته دیگر اینکه خود استغفار از گناهان نیز نوعی شفاعت است و حتی دعا کردن برای دیگران و در خواست برآورد حوائجشان از خدای متعال نیز در حقیقت از قبیل شفاعت به حساب می ؟آید .

حاصل آنکه : شفیع مطلق و اصلی باید علاوه بر ماذونیت از طرف خدای متعال، خودش اهل معصیت نباشد و قدرت ارزیابی مراتب اطاعت و عصیان دیگران را داشته باشد و پیروان راستین چنین کسانی می توانند در پرتو او مراتب نازل تری از شفاعت را داشته باشند .چنانکه چنین پیروانی در زمره شهداء و صدیقین محسوب می شوند . و از سوی دیگر کسی لیاقت شفاعت شدن را دارد که علاوه بر اذن الهی ، ایمان راستین به خدا و پیامبران و روز رستاخیز و آنچه خدا بر پیامبرانش نازل فرموده و از جمله حقانیت شفاعت داشته باشد و این ایمان را تا پایان عمر حفظ کند.

                      آن زمان که طیر ابابیل خدای کعبه را به وضوح فریاد زد!کعبه سخن و حجت دیگری بر بندگان آشکار ساخت.

            مردی که آخرین کلام بر لب دارد و آخرین اعجاز را .

   مردی از راه می رسد .

امشب وعده گاه دیرین همه خوبی هاست . آتش آتشکده بزرگ را جز

 به خنکای نسیمی که از آسمان رسیده مگر می توان فرو نشاند ؟طاق بلند ظلم کسری،

جز به قدرتی عظیم تر مگر شکسته خواهد شد؟

تورات را می گشایم" نام تو چشمانم را نوازش می دهد .و انجیل مقدس در جای جایش

تو را فریاد می زند .

             اینک وعده دیر سال عیسی بزرگ است که اینچنین با شکوه سر بر آورده است .

پیک آخرین را باید یافت . از ره  میرسد آنکه منجی است و سنگین ترین برگ تاریخ را ورق خواهد زد .

 جبل نور لرزه ای شیرین را بر پیکر خود حس می کند و حرا خود را برای چهل سال انتظار آماده می سازد .

هان !! ای ستاره فرود آی !

فرود آی که چشمان به راه مانده، دیری است که بر خاک وعده گاه مقدس خشکیده شده اند و تو از آسمان زاده خواهی شد . فرود آی که هر آیینه ، نام تو شوق دیر سال زمین را سرشار می کند .

  پس زمین را بگویید: تو اینک میزبان بزرگ کهکشانی. دریاب این ستاره کهن را که اکنون زاده می شود .

موعود فرا می رسد و موعود در مولد خود دیده می گشاید.

از این پس بشریت در انتظار تولد دوباره خود نشسته است و ظلمت و تباهی با نگرانی کوله بار بر می بندد . این فرزند در درخشش نگاه های روشنش ، مژده از روشنایی آمدنی می دهد و لبخند شیرینش خبر از انگیزشی برای مهربانی و رحمت برای عالمیان.

از این پس عشق می تواند بعد از سالها دوری و مهجوری و مستوری دوباره از صندوقچه خاطره ها به قلبها، دستها و نگاهها جاری شود و در فضای مطلق آزادی از قید بی قیدی ، جانی تازه کند . عشق جریان می یابد و دشتهای سر سبز مهر و عاطفه را شکوفا می کند .

این کودک تنها منت خدای صاحب نعمت بر بندگان مومن است . شوق عطشناک خنکای انتظار زمین دیر گاهی  است طغیان نموده و با دستان التماس از رب خویش استغاثه می کند .

ای بهانه شیرین آفرینش ! ای سر سلسله مستان باده الست ! دیر زمانی بود در جستجوی عطر آشنای تو نسیم را می بوییم و اکنون بوسه بر نگاه مهربانت می زنیم .