اشرف مخلوقات

در حماسه حسینی آنکه بیش از همه درس را آموخت و از پرتو حسنی بهترین بهره را برد ،زینب کبری (ع) بود.

تجلی حضرت زینب از شب عاشورا بود . از لحظه ایکه فهمید قافله دار است.چرا که برادرزاده اش زین العابدین بیمار بود و اوباید پرستارش می بود. مجلس عزای حسین را اولین بار زینب برپا کرد. وقتی که به قتله گاه رسیدند زینب خودش را به بدن مقدس ابا عبدالله رساند . بدنی می بیند بی سر و بی لباس .با این بدن معاشقه می کند و سخن می گوید . آنچنان دلسوز ناله کرد که اشک دشمن جاری شد. در شب یازدهم محرم چنان خطابه ای کرد که نفسها در سینه حبس بود و صدای زنگها و هیاهوها خاموش شد . زینب خطابه ای درنهایت عظمت القاء کرد .. چنان سخن می گفت که گویی سخن علی از دهان زینب می ریزد . گویی علی زنده شده و از زبان زینب خطبه می خواند . گویند وقتی خطبه تمام شد مردم همه انگشت به دهان مانده بودند .

چنان خطبه ای خواند که یزید لال و ساکت باقی ماند و خشم سراسر وجود آن مرد شقی و لعین را فرا گرفت و برای اینکه دل زینب را آتش بزند و زبان او را ساکت کند و برای اینکه زینب منقلب شود ، به عصای خیزران خود بر لب و دندان اباعبد الله میزد .

زینب گفت یا یزید هر حقه ای که می خواهی بزن و هر کاری که می توانی انجام بده اما یقین داشته باش که اگر می خواهی نام ما را از تاریخ محو کنی نام ما محو شدنی نیست. آنکه محو و نابود می شود تو هستی.

این است نقش زن به شکلی که اسلام میخواهد . شخصیتی در عین حیا و عفاف، پاکی و پاکدامنی.

حماسه عاشورا به دست دو شخص ساخته شد . امام حسین که عامل موثر بود و حضرت زینب کبری که مدار و مکمل این حماسه عظیم بود.

پروردگارا از تو میخواهیم ما را در راه زینب کبری ثابت قدم بداری و نام ما را در زمره نگاهبانان حماسه اش قرار دهی.

آمین